آرش صادقی: «گلرخ» نماد دخترانی است که حقوق‌شان تضییع می‌شود
🕓  شنبه, ۱۸ام دی, ۱۳۹۵ /   نظرات
arash-sadeghi-amadnews

آرش صادقی زندانی سیاسی محبوس در بند هشت زندان اوین، طی نامه‌ای از این زندان، دلایل و وضعیت خود را پس از اعتصاب غذای ۷۲ روزه تشریح کرد.

در این نامه که نسخه‌ای از آن برای انتشار در اختیار «آمدنیوز» قرار گرفته، آمده است:

پس از ۷۲ روز اعتصاب غذا و پافشاری بر دو مطالبه جدی یعنی آزادی همسرم «گلرخ ایرایی» و همین‌طور اعاده دادرسی وی در تاریخ ۹۵/۱۰/۱۴ به اعتصاب غذای خود پایان دادم. در طی این مدت بسیاری از دوستان، روزنامه‌نگاران، فعالین سیاسی، فعالین مدنی و حقوق بشری، دانشجویان، دانش‌آ‌موزان و هنرمندان، ورزشکاران، زندانیان سیاسی سابق و فعلی، معلمان و فعالین کارگری و اعضای محترم خانواده زندانیان و قربانیان ۸۸ و دهه شصت (مادران داغدار)، با پیام‌های پر مهر خود و حمایت‌های صادقانه‌شان از من و همسرم، ما را در پیگیری خواسته مشروع‌مان یاری کردند و به ما قوت قلب دادند. امتنان از یکایک آن‌ها را وظیفه خود می‌دانم. بسیاری از این دوستان بودند که کتبا یا به طور شفاهی علاوه بر اعلام حمایت و همبستگی خود با نگرانی از من می‌خواستند برای حفظ سلامتی خود از اعتصاب غذا صرف‌نظر کنم و به شیوه‌های دیگر مطالبات خود را پیگیری کنم.

البته به دلیل شرایط جسمانی دوره اعتصاب موفق نشدم به نامه‌های پر مهر تمامی دوستان درد آشنا پاسخ بدهم که بدین‌وسیله از این بزرگواران پوزش می‌طلبم.

در رابطه با چرایی اعتصاب غذا و خواسته‌هایم لازم دیدم نکاتی چند را با دوستان در میان بگذارم:

۱- پیش از هر چیز باید تاکید کنم دلیل و انگیزه اصلی من از اعتصاب غذا بیش از آن‌که صرفا مطالبه آزادی یک فرد بی‌گناه باشد، مطالبه یک حق انسانی و اعتراض به رویکرد ظالمانه و تمامیت خواهانه دستگاه امنیتی و سلب و نقض حقوق انسانی و شهروندی بوده و هست مهم‌ترین اعتراض و نقطه تمرکز من، اعتراض به برگزاری دادگاهی غیابی و عدم اختصاص فرصت دفاع به همسرم و به طبع آن صدور حکم سنگین و فاقد ادله قضایی و عرفی و حتی شرعی علیه وی بوده است که فراتر از همسرم «گلرخ»، تمامی اصول اخلاقی و انسانی را مورد تعرض قرار داد.

ما با مجموعه‌ای در دستگاه امنیتی مواجهیم که حتی به قانون خود ساخته خود نیز پایبند نیستند. نمونه‌ی آن موارد متعدد نقض قانون در پرونده همسرم از بازداشت و انتقال به خانه امن سپاه تا محاکمه غیابی در حالی که زیر تیغ جراحی بود و توان حضور در دادگاه را نداشت و پرونده پزشکی ایشان نیز به دادگاه ارائه شده بود تا بازداشت وحشیانه توسط همان ارگان و انتقال به زندان برای اجرای حکم غیرقانونی. از سوی دیگر همین آفات ناشی از ظلم و بی عدالتی تکلیف سنگینی را بر دوش این فرزند کوچک ملت ایران قرار داد تا با استفاده از همه توان خود و با توسل به تمامی راه‌های مسالمت آمیز به این ظلم اعتراض کنم. چه اینکه رواج تداوم این رویکرد می‌تواند به معنای قربانی شدن بسیاری از زنان و مردان دیگر این مرز و بوم باشد که هیچ وجدان بیداری نمی‌تواند آن را تحمل کند.

۲- افزون بر اجحافی که در جریان بررسی پرونده علیه همسرم شکل گرفت بهانه قرار دادن و استناد به داستانی منتشر نشده در نقد سنگسار و آن هم لحاظ سنگسار به عنوان مقدسات که بنیان حکم ناعادلانه دادگاه غیابی قرار گرفت من را متقاعد ساخت که برای بازنمایی این خطای فاحش و باز اندیش درباره نسبت میان مسئله‌ای که هیچ‌گونه مبنای قانونی (مطابق همان قوانین خود ساخته جمهوری اسلامی) و شرعی نداشته باید گامی برداشت تا این رویه کثیف پرونده سازی متوقف و پایان پذیرد.

۳- نهایتا حمله خشونت بار تا به دندان مسلح مامورین اطلاعات سپاه و کوفتن در با میله سنگین به قصد شکستن درب منزل ما و انگیزه بازداشت و انتقال همراه با خشونت همسرم به زندان که از جهات بسیاری خود رفتاری غیر انسانی بود و البته در طی این سال‌ها به دفعات و در مورد بسیاری از دوستان و عزیزانمان شاهد این رفتارها و صدمات ناشی از آن بوده‌ایم مرا ناگزیر ساخت با در دست گرفتن جان خود بلندترین اعتراض ممکن را به این ظلم بیان کنم و دادخواهی همسرم را نزد هیئت منصفه‌ای به بزرگی ملت ایران و همه‌ی انسان‌های عدالت خواه دنیا ببرم.

به هر سه دلیل مورد اشاره، «گلرخ ایرایی» همسرم پیش از آن‌که به عنوان یک فرد و همسر من مطرح باشد، نمادی از همه دختران و زنان و حتی مردان این مرز و بوم است که حداقل حقوق بدیهی آن‌ها نقض می‌شود و در عین بیگناهی قربانی می‌شوند مانند: زینب جلالیان، نرگس محمدی، آتنا دائمی، فهیمه اسماعیلی، مریم اکبری، فاطمه مثنی، آزیتا رفیع زاده، ریحانه طباطبایی، فریبا کمال آبادی، جاجر پیری، افسانه بایزیدی، ریحانه حاج دباغ، الهام فراهانی، مهوش شهریاری، علی شریعتی، سعید شیرزاد، کوروش زعیم، احمد عسگری، کیوان کریمی، سعید ملک پور، نوید کامران، بهنام موسیوند و بسیاری دیگر در گذشته و حال.

افسوس که گلرخ‌ها در جامعه ما چه بسیارند که حتی شمارش موارد و مصادیق ستم علیه آن‌ها از توان من و این قلم خارج است. می‌دانستم و می‌دانم که وظیفه دارم صدای همه آن‌ها باشم و از این پس هم به قدر توان و بضاعت خود در این مسیر می‌کوشم.

در مورد همسرم نیز امیدوارم این‌بار با بررسی پرونده در دیوان، زمینه تبرئه وی مهیا شود که اگر به هر انگیزه‌ای و به رغم اذعان مسئولین قضایی مبنی بر بی‌گناهی وی نیروهای امنیتی بخواهند متعرض او شده و بار دیگر گلرخ را به زندان منتقل کنند، وظیفه و مسئولیت خود در حمایت از «گلرخ» را در قالب اعتصاب غذای مجدد ادامه خواهم داد و به این بدعهدی پاسخ خواهم داد.

۴- نهایتا پیرامون سخنان اخیر دادستان تهران آن‌چنان که از طریق مطبوعات مطلع شدم گفته‌اند: در تاریخ ۹۵/۱۰/۹ مدیرکل زندان‌های استان تهران در رابطه با این محکوم درست همان روزی که فضا سازی‌ها برای این فرد افزایش یافته به دادستان نامه نوشت و با اعلام شکسته شدن اعتصاب غذا خواستار مرخصی وی شد. همچنین در آخرین ملاقات آرش صادقی با نماینده دادستان تهران، درخواست مرخصی وی اخذ شد و با توجه به فک اعتصاب در مسیر اقدام قرار گیرد.

اولا با توجه به دست‌نوشته اینجانب سه شنبه ۹۵/۱۰/۱۴ مبنی بر پایان اعتصاب پس از آزادی همسرم در این تاریخ از طریق نماینده دادستان در اختیار ایشان قرار گرفته است. احتمال می‌دهم دادستان محترم فراموش کرده باشند تقویم رومیزی خود را از نهم دی ورق بزنند و به همین دلیل در محاسبه تاریخ پایان اعتصاب غذا دچار خطا شده‌اند.

ثانیا دادستان محترم تهران به خوبی آگاه هستند که من نه در طول ۷۲ روز دوره اعتصاب غذا و نه در پایان این دوره و آخرین ملاقات با نماینده دادستان حاضر به نگارش درخواست مرخصی اعم از استعلاجی و غیره نشده‌ام و اساسا در شرایط حاضر هیچ‌گونه درخواستی درباره وضعیت خود نداشته‌ام.

برای تمامی مردم سرزمینم در اقصی نقاط دنیا بهترین‌ها را آرزو می‌کنم که شایسته‌ی بهترین‌ها هستند.

آرش صادقی
بند هشت زندان اوین

 لینک کوتاه: https://wp.me/p6nXKU-3FM